رژلب اینلی

نکات مثبت دریل شارژی ماکیتا

سلام رفقا. اگه مثل من بیشتر از ده سال توی بازار ابزار چرخیده باشید و بوی داغی آرمیچر به مشامتون خورده باشه، خوب می‌دونید که روی کارتن و کاتالوگ، همه دریل‌ها «پرقدرت و صنعتی» هستن! اما عیار واقعی دریل نه پشت ویترین، بلکه بعد از نیم‌ساعت سوراخ‌کاری مداوم توی دیوار باربر یا تیرآهن مشخص می‌شه. این مدلی که جلو روتونه، از اون دستگاه‌هاییه که توی مغازه وقتی دست مشتری می‌دم، ترسی از مرجوع شدنش ندارم. اولین حسنی که شاید توی مشخصات فنی نبینید، «بالانس وزنی» دستگاهه. خیلی از دریل‌های بازار کله‌سنگین هستن و مچ دست رو بعد از ده دقیقه خسته می‌کنن، ولی این مدل جوری توی دست می‌شینه که موقع کار روی نردبون، تعادلتون به‌هم نخوره. دسته‌اش گریپ ضدتعریق داره و ضربه چکشی رو توی دست پخش می‌کنه، نه توی مفاصل مچ. سه‌نظام این کار لقی نداره؛

پیچ‌گوشتی شارژی 13میلیمتری

این نکته رو فقط اهل فن درک می‌کنن که لقی یعنی شکستن مته و خراب شدن جای پیچ. گیربکس دستگاه دو سرعته واقعیه، یعنی هم برای بستن پیچ روی کناف و چوب کنترل عالی بهتون می‌ده و گاز هرز نمی‌خوره، هم برای سوراخ‌کاری آهن گشتاور کافی داره. سیم‌پیچش تمام‌مسه؛ پس وقتی کار یکم طولانی شد، بوی سوختگی بلند نمی‌شه و افت ولتاژ پیدا نمی‌کنه. **رک و پوست‌کنده بگم:** اگه دنبال یه ابزار غول‌پیکر برای تخریب بتن فونداسیون هستید، اشتباه اومدید و باید برید سراغ بتن‌کن سنگین. اما اگه نصاب کابینت، تابلوساز، برق‌کارید یا کلاً فنی‌کار هستید و یه دریل عمری می‌خواید که توی جعبه‌ابزارتون آقایی کنه و صبح تا شب بتونید باهاش کار بکشید، پای این مدل وایمیستم. خیالتون از بابت قطعات یدکی و ذغال دستگاه هم راحت باشه، خودم تا آخرش هواتونو دارم.